آخرین خبرها

جایگاه دانش زیست محیطی زنان در توسعه پایدار شهری

مقدمه:

قرن ۲۱، قرن جامعه شهری در مقیاس جهانی است. ویژگی عصر ما، شهرنشین شدن جمعیت، افزایش جمعیت شهرها و به تبع آن توسعه شهرهای کوچک و بزرگ است. یکی از مهمترین دغدغه های ناپایداری فرآیند “توسعه” کنونی به رشد شتابان شهرنشینی و شیوه زندگی مترادف آن در جهان باز می گردد. افزایش بی سابقه جمعیت به همراه نسبت روز افزون شهرنشینی، پیامدهای زیانباری برای زیستکره داشته است. تداوم این گونه شهرنشینی، به ویژه با شکل و کارکردی که در کشورهای جنوب دارد، بحران آفرین بوده و هشداری بر برنامه ریزی شهری به روال کنونی است. حقیقت اینکه محیط زیست در سطح جهانی و ملی در معرض تهدیدهای جدی است و این تهدیدها از گرم شدن هوای زمین گرفته تا از دست رفتن تنوع زیستی و انواع آلودگی ها را شامل می شود. با بروز ضایعات زیست محیطی و کاهش سطح عمومی زندگی مردم به ویژه در جوامع شهری طی یکی دو دهه گذشته رهیافت توسعه پایدار به عنوان موضوع روز دهه آخر قرن بیستم از سوی سازمان ملل مطرح شد و به عنوان دستور کار قرن بیست و یکم در سطوح بین المللی، منطقه ای و محلی تعیین گردید. توسعه پایدار که نیازهای نسل حاضر را بدون از بین بردن توانایی نسلهای آینده جهت بر طرف کردن نیازهایشان برآورده می کند به عنوان یک هدف سیاسی در سال ۱۹۹۰ توسط آژانسهای بین المللی، دولتها و سازمانهای غیر دولتی مقبولیت زیادی یافت. با این حال سرعت و مقبولیت گسترش آن باعث تعجب افراد زیادی شده است که در بهترین حالت چیزی فراتر از یک مفهوم مبهم نیست و در بدترین حالت به عنوان وسیله ای برای استثمار دائمی کشورهای در حال توسعه در نظر گرفته شده است.(۲۰۰۴ : ۳۲ Grainger and Purvis) همچنین مفهوم توسعه پایدار اشاره دارد به محدودیتها ( نه محدودیتهای مطلق) بلکه محدودیتهای که به وسیله قابلیت بیوسفر برای جذب اثرات فعالیتهای انسانی تحمیل می شود.

حسین حاتمی نژاد: دکترای جغرافیا

فاطمه جاهدی : کارشناس جغرافیا

download-icon

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد.خانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*